The Killing Myths

Kosmos wyjaśniony. Ok. Wyluzujcie. I tak tylko On wie, o co mu chodziło… :)

LEAD:

Ten tekst celuje w odzyskanie realnej, egzystencjalnej ulgi. Nie musimy bowiem wszystkiego wiedzieć, kontrolować ani zamykać w skomplikowanych tabelkach. Współczesna nauka i codzienne reality show próbują nas zamknąć w klatce sztucznego czasu i kosztownych iluzji, podczas gdy wszechświat pod spodem jest stabilny, bezczasowy i ma swoją pamięć. Zdejmij na chwilę to nerwowe, codzienne taktowanie i spójrz na mechanizm rzeczywistości na własnych, operatorskich warunkach – jako na jedną, wielką, spokojną zupę, w której jesteś tylko (i aż) pięknym wzorcem informacji.

Mit 24-godzinnego taktowania. Dlaczego kosmos nie ma zegarka (i co z tego wynika dla Twojego mózgu)

Skończyło się lato, basen zamknięty, biologiczny procesor ewolucyjny stracił naturalne chłodzenie. Normalnie, kiedy człowiek siedzi w ciepłe lipcowe południe przy basenie z zimnym piwkiem w ręku, jego mózg przechodzi w stan błogiego uśpienia. Otoczenie ma spokój, człowiek bywa znacznie mniej upierdliwi dla bliskich, system działa na minimalnym poborze prądu. Ale kiedy przychodzi jesień, piwka nie ma, basenu nie ma, a wokół człowieka zaczyna się codzienna, proceduralna rzeczywistość, to wówczas ewolucyjny komputer dostaje nagle potężnych, wolnych mocy przerobowych.

I tak, mózg – ta maszyna stworzona wyłącznie po to, by dać nam przewagę w egzystencjalnym przetrwaniu – nie znosi próżni. Kiedy nie dostaje prostych zmysłowych bodźców, wchodzi na najwyższe obroty i zaczyna mielić strukturę rzeczywistości. I wiecie co? Gdyby to, co ostatnio procesor przemielił, zostało ogłoszone na jakimś kongresie fizyki teoretycznej, to połowa profesorów by pomdlała z wrażenia. Albo z oburzenia. Ale tutaj, na KM, możemy sobie pogadać jak operator z operatorem, użytkownik z użytkownikiem, klient z klientem. Bez akademickiego zadęcia.

Pułapka XX wieku, czyli wszechświat jako stacja kolejowa

Żyjemy pod potężną presją czasu. Odliczamy sekundy, synchronizujemy kalendarze, biegamy z zegarkiem w ręku. I najgorsze, co zrobiliśmy, to przeniesienie tego naszego ludzkiego popłochu na fizykę. Większość współczesnej nauki utknęła w mechanizmie myślenia z przełomu XIX i XX wieku. To były czasy rewolucji przemysłowej, telegrafów, kolei i zegarów na peronach. Nic dziwnego, że kiedy Einstein pracował w biurze patentowym w Bernie, zajmując się synchronizacją czasu na stacjach kolejowych, stworzył fizykę... zegarków. Wprowadził prędkość światła © jako absolutny limit, ostateczne taktowanie procesora, jakim jest wszechświat. Zamknął nas w klatce czasu.

Mamy dziś z tego tytułu zbyt wiele uproszczeń i dogmatów. Kwanty światła miałyby być granicą wszystkiego? A gdyby tak wyrzucić prędkość światła z równań? Przecież niedopowiedziany Newton i sielski Kopernik wydają się dziś znacznie bardziej prawdziwi w swoich intuicjach. Kopernik szukał czystej harmonii relacji geometrycznych. Newton z kolei intuicyjnie czuł, że grawitacja działa natychmiastowo – nie potrzebuje czasu, żeby „dolecieć” ze Słońca do Ziemi. Ona po prostu spajała świat w tej samej sekundzie.

Fizyka bez prędkości światła? Przecież my ją już mieliśmy – to fizyka klasyczna. Problem w tym, że zamiast iść w stronę czystej geometrii, XX wiek uzależnił kosmos od czasu. A czas to iluzja. Nikt nigdy nie dotknął sekundy. Sekunda to tylko umowna miara tego, ile razy drgnęło wahadło albo atom cezu. Czas zawsze mierzymy częstotliwością jakiegoś procesu. Kosmos nie ma zegarka. Kosmos operuje na strukturze i pamięci.

Kosmiczna zupa i bity pierwotnego spinu

Wyobraźcie sobie przestrzeń, która jest całkowicie bezczasowa. Nie ma żadnej „czasoprzestrzeni”. Jest po prostu przestrzeń – wielka, płaska płachta pola. Jej odkształcenia to są te nasze ludzkie „wrażenia czasu”.

Fizyka teoretyczna lubi widzieć cząsteczki jako małe kulki bilardowe. Bzdura. To, co nazywamy materią, powstaje w konkretnej sekwencji:

  1.  Najpierw jest pole (przestrzeń).
    
  2. Potem pojawiają się zakłócenia pola, czyli pierwotne spiny.
  3. Te spiny (wirujące zakłócenia) zaczynają tworzyć zagęszczenia. Dany fragment przestrzeni jest specyficzny przedział zagęszczeń – takt zespołowy. Dlatego są różne pierwiastki.
  4. Rusza grawitacja, czyli geometria pola zaczyna pchać te zagęszczenia ku sobie.
  5. Powstaje masa, gwiazdy, planety, a na koniec masa ze świadomością (czyli my).
  6. Jednocześnie ta masa stale się rozprasza, rozpływa, rozmazuje i wraca do kwantów pola.

To wszystko to jest jedna i ta sama zupa. Jedna substancja, jeden proces. A kluczem do tego wszystkiego jest pamięć. Kosmos to pamięć pierwotnego spinu tam, gdzie pole zostało zakłócone. Ten spin, przenoszony na wiele cząstek, potem na zbiór cząstek w formie materii, tworzy pamięć materiałową, a następnie pamięć procesową (która, uwaga, wciąż jest fizyczna i materialna, bo nasze myśli to prądy i chemia). I czy dla nas to trwa 13 miliardów lat, czy tydzień – dla materii i jej pamięci materiałowej nie ma to najmniejszego znaczenia. Kosmos się nie spieszy, bo nie ma przed kim zamknąć okienka podawczego.

O wielkości kropli deszczu i ważce z karbonu

Natura uwielbia z nas drwić, a my z naszą ludzką pychą próbujemy zamknąć ją w sztywnych tabelkach. Weźmy prosty przykład deszczu. To, czy deszcz spada na ziemię wielkimi kroplami, czy małymi, czy po prostu z nieba siąpi drobna mżawka – to kwestia tego, jaką gęstość osiągnęły chmury i jaka jest wilgoć w powietrzu. Ale czy dla samego mechanizmu krążenia wody ma to większe znaczenie? Żadnego. Para zamienia się w centra kumulacyjne, a gdy zagęszczenie robi się wystarczające, woda wraca na planetę.

I teraz pomyślcie o najnowszych Nagrodach Nobla z fizyki. Niemiecka fizyczka Sabine Hossenfelder w swojej głośnej książce „Lost in Math” bije na alarm: współczesna fizyka teoretyczna zamiast szukać prostych, genialnych uproszczeń, ucieka w matematyczną fikcję i zużywa gigantyczne pieniądze na jałowe poszukiwania. Doszliśmy do absurdu, w którym naukowcy zaraz zaproponują akcelerator na linii Ziemia–Mars, twierdząc, że tam już na pewno znajdą „cząstkę Boga”. Badają z wypiekami na twarzy, jak duże są te nośniki energii w przestrzeni, katalogują neutrina i myślą, że dotykają ostatecznej prawdy.

A co to właściwie zmienia? Jeśli przestrzeń kwantuje się zgodnie z zasadą rozproszenia dążącego do równomiernego pokrycia pola, to ta przestrzeń może sobie produkować neutrina, a za chwilę coś jeszcze mniejszego, mniejszego i mniejszego... Ma ten luksus, że jest bezczasowa i może wypełniać pole kwantami jak tylko chce, żeby zachować choćby minimalne fluktuacje dające pierwotny potencjał. My się ekscytujemy „nowym odkryciem”, a natura po prostu rozdrabnia swoje krople deszczu, bo akurat tak jej wygodnie w tym konkretnym miejscu zupy.

Natura nie wymyśla świata na nowo, ona operuje na skalowaniu proporcji w zależności od zagęszczenia energii. Spójrzcie na biologię. Ważka miliony lat temu, w erze karbonu, miała 50 czy 70 centymetrów rozpiętości skrzydeł. Dzisiaj ma 5 centymetrów. Ale to jest wciąż ten sam owad! Ten sam wzorzec pamięci procesowej (DNA). Zmieniła się gęstość energetyczna środowiska (ilość tlenu), więc układ dopasował proporcje do nowego taktu. Dokładnie to samo dzieje się w fizyce cząstek – naukowcy w laboratoriach myślą, że odkryli nową cegiełkę wszechświata, a oni po prostu patrzą na tę samą kosmiczną ważkę, tylko przeskalowaną przez lokalne warunki zagęszczenia pola.

Równania bezczasowej zupy

Skoro rozmawiamy ad hoc, spróbujmy to zapisać tak, jak inżynier projektuje system komputerowy. Tutaj z pomocą przychodzi nam potężny polski umysł – prof. Wojciech Żurek, który robiąc wielką karierę w USA, udowodnił światu, że u podstaw mechaniki kwantowej leży po prostu teoria informacji. W żadnym razie ten felieton nie powołuje się na profesora, ani nie ma ambicji się nim podpierać, tym bardziej że nie jest łatwo zrozumieć jego podejścia. Załóżmy jednak, za informatycznym podejściem do fizyki, że jeden pierwotny spin to 1 bit informacji w kosmicznej matrycy (stan 0 lub 1). Zapomnijmy o sekundach, metrach na sekundę i kilogramach. Wprowadźmy takt zespołowy – jak w muzyce albo w informatyce (8-bitowy, 16-bitowy itd.). Takt określa, ile zespołowo może być zmian zagęszczeń w danej przestrzeni.

Wtedy zamiast klasycznych, dziewiętnastowiecznych wzorów, na tablicę wjeżdżają dwa nowe równania (już słychać zarzut, że te też są klasyczne, tylko nie z XIXw.):

  1. Wzór na Pamięć Spinu Ps

Masa to nic innego jak stopień zagęszczenia pola. Miara tego, ile bitów upakowało się razem w danym obszarze i jak bardzo są ze sobą skoordynowane w wielobitowe zagęszczenia:

Ps = N x B

Gdzie P to odpowiednik masy w spinach, albo też całkowita pamięć materiału (budulca). N to liczba zakłóconych punktów pola (bitów), a B to szerokość taktu zespołowego (np. 8, 16, 32 bity). Materia to po prostu skompresowany plik danych na płachcie pola.

  1. Wzór na Potencjał Ruchu / Energii Ep

Większość z nas uczyła się w szkole, że energia to jakaś pierwotna siła, paliwo kosmosu. Otóż nie. Energia nie istnieje bez relacji nanizanej na przestrzeń. Energia to produkt uboczny tworzenia się mas (czyli pierwotnych spinów). Geometria grawitacji wymusza ruch między zagęszczeniami, a ten ruch to po prostu pochodna, produkt uboczny optymalizacji pola.

Potencjał tej relacji między dwoma zagęszczeniami możemy zapisać tak:

Ep= [{ P1 x P2 } / R ] x T

Gdzie P1 i P2 to pamięć spinu obu obiektów, R to ich odległość na płachcie, a T to takt procesora kosmicznego (wartość cyklu, czyli ile zmian zagęszczeń może zajść zespołowo w tej przestrzeni).

Co z tego wynika? To, co Einstein nazywał prędkością światła ©, w tym modelu staje się po prostu przepustowością magistrali wszechświata. Kosmos nie potrafi obliczyć relacji między bitami pola szybciej, niż wynosi jego takt zespołowy w danym miejscu w przestrzeni, czyli lokalnie. Foton nie „leci” przez przestrzeń w czasie – pole po prostu przepakowuje jego informację z punktu do punktu zgodnie z możliwościami lokalnymi przestrzeni. Im gęstsza fluktuacja tym sprawniej.

Mit czarnych dziur i kosztownych złudzeń

Kiedy patrzy się na świat przez pryzmat pamięci bitowej i taktów, połowa hollywoodzkich mitów fizycznych ląduje w koszu, bo opiera się na zwykłej wierze. Wierze w czarne dziury. Ale umysłowi trudno uwierzyć w zagęszczanie się materii w nieskończoność do jakiegoś mitycznego punktu o zerowej objętości! Wiadomo, że w atomie jest mnóstwo pustej przestrzeni. Grawitacja może ją wykorzystać, ściskając strukturę, ale w tym procesie musi wygrać z lokalnymi mikrogeometriami wiązań atomowych. To ma związek z zachowaniem energii, czyli z chęcią skracania potencjału. Kosmos zawsze będzie szukał najprostszej drogi, bo tak działa geometria powierzchni.

Ale czy z tego musi powstać nieskończenie gęsta osobliwość? Wątpliwe... W informatyce nie da się zapisać dwóch bitów w tym samym fizycznym adresie pamięci. Kiedy pole osiąga maksymalne upakowanie bitów spinu, system zgłasza stan nasycenia. „Czarna dziura” to nie jest tunel do innego wymiaru – to po prostu Maksymalny Rejestr Informacji. Obszar, w którym magistrala jest zajęta w 100%, bity siedzą ramię w ramię i lokalny takt nie jest w stanie przetworzyć tam żadnej nowej zmiany. Ruch zamarza.

W Wielki Wybuch też trudno uwierzyć. Przestrzeń jest płaska i można to łatwo udowodnić zachowaniem grawitacji na płachcie materiału. Kto stworzył tę płachtę? Bóg. Tu się kończą nasze możliwości jako nauczycieli i inżynierów, tu powinniśmy postawić bezpiecznik… ;)

Ale cały na biało wchodzi taki pomysł: skoro nie było Wielkiego Wybuchu jako punktu zero, to co było wcześniej? Kiedy nie było niczego, to to „NIC” też przecież nie mogło istnieć, bo nawet NIC musi w czymś istnieć! Żeby nastało absolutne, idealne NIC, musiałaby zniknąć pamięć pola. A jak ma zniknąć, skoro to tylko rozproszone, maksymalnie rozgęszczone bajty?

To rozgęszczenie pola to nie jest pustka. To jest permanentna, bezczasowa szansa. Dla rozproszonej zupy nie ma znaczenia, czy w ludzkiej, ziemskiej skali coś się wydarzy za tydzień, czy za bilion bilionów lat. Czas nie istnieje. Wystarczy, że w tym uśpionym systemie, w jakimś punkcie, pojawi się jeden lokalny spin. Jeden bit zmieni stan. I cała zabawa w zagęszczanie, geometrię, grawitację i budowanie nowej materii rusza od nowa. I to może się dziać gdziekolwiek, w starym opuszczonym domu, lub w pustej przestrzeni, po drugiej stronie kosmosu.

Chłodzenie procesora

I tu dochodzimy do fundamentalnego pytania: czy współczesna fizyka powinna iść w kierunku tworzenia modeli, które są potwornie kosztowne w procesie ich udowadniania i dają nam tylko złudzenie zbliżania się do ostatecznej prawdy? Czy nie lepiej byłoby wyjaśniać lokalne fizyki, lokalne przyrody, uczyć się, jak nimi zarządzać na co dzień, a na dodatek rozwijać w sobie świadomość OGRANICZEŃ ludzkiej inteligencji?

Nasz mózg to tylko lokalny, biologiczny produkt uboczny tego potężnego pola. Jesteśmy tylko jednym z tworów wyrosłych z gigantycznej ilości bajtów pamięci materiałowej. Próba wrzucenia całego wszechświata w ludzkie ramy myślowe to czysta pycha. Czas na pokorę wobec potęgi bezczasowej matrycy.

Nasze codzienne dramaty, polityczne reality show, spory – to wszystko to jest właśnie to sztuczne, nerwowe taktowanie, w które daliśmy się zamknąć. Próbujemy mierzyć nieskończoną zupę naszym małym, ludzkim stoperem.

Kiedy nasz biologiczny procesor zaczyna się jesienią przegrzewać od tego całego proceduralnego szumu, zdejmujemy z niego to taktowanie. Patrzymy na to z dystansu operatorskiego radaru. Wszyscy jesteśmy z tej samej zupy.

A to, że system w środku jesieni wciąż tęskni za ciepłym latem, basenem i zimnym piwkiem? Cóż, ewolucja potrafi zadbać o swoje maszyny przetrwania. Bez tego chłodzenia pewnie pozjadałyby własne ogony, myśląc o nieskończoności.

To trzeba zapamiętać: Bajt jest fizyczny, informacja jest materialna. Na czas nie obrażamy się, tu na Ziemi, ale kosmos, ma go ...doskonale gdzieś ;)