Koniec nordyckiego wikingowania. Czyli Niemcy, jak zwykle, i tak poślizgną się o polski polny kamień.
Współczesna popkultura, skarmiana przez dziesięciolecia pruską, a później anglosaską i hollywoodzką narracją, ukształtowała w naszych głowach mit „ludów nordyckich”. Przedstawia się ich jako szlachetnych, jasnowłosych wojowników, naturalnych organizatorów państwowości (tymczasem państwo niemieckie ma zaledwie 150 lat…), twórców potęgi gospodarczej i technologicznej Europy. To wielkie, dziejowe kłamstwo. Gdy odrzucimy poprawność polityczną i spojrzymy na mapy oraz laboratoria genetyczne bez emocji, zza fasady nowoczesności wyłania się coś zgoła innego: historyczny skansen prymitywnej, terytorialnej zachłanności, która przez stulecia żyła wyłącznie z łupienia, pożerania i wypierania innych, osiadłych kontynentalnych cywilizacji.
I tak się składa, że ostateczną, nieprzekraczalną tamą dla tego bezwzględnego pochodu stała się właśnie Polska. Naród, który nie narodził się z mitycznych więzów krwi, ale z instalacji najbardziej wyrafinowanego kulturowego i językowego systemu operacyjnego w tej części świata, który przetrwał już ponad 3000 lat.
Kompleks Bismarcka
Przez całe XIX i XX stulecie niemiecka nauka – od bismarckowskich profesorów po rasistowskich ideologów III Rzeszy – forsowała tak zwaną teorię allochtoniczną. Według niej ziemie między Łabą, Odrą i Wisłą były od zarania dziejów „rdzennie germańskie”. Jednak prawda jest prosta. Niemcy zawłaszczyły sobie ten obszar w ich typowym obsesyjnym stylu. Starożytna Germania w ujęciu Ptolemeusza to pojęcie geograficzne, a nie narodowe czy etniczne w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Współczesne utożsamianie starożytnej Germanii wyłącznie z Niemcami jest zwyczajnym anachronizmem. W tym samym anachronicznym pruskim stylu, Polakom i szerzej – Słowianom – przypisywano rolę wręcz przybłędów, którzy rzekomo wyłonili się z błot Polesia dopiero w VI wieku n.e., zajmując puste, opuszczone przez szlachetnych Germanów przestrzenie. I tu zawsze pojawia się to utarte przez „naukowych” historyków określenie „pustki osadniczej”, powstałej, -no właśnie- jak i dlaczego, to ci postkomunistyczni, wychowani na pruskich uproszczeniach historycy, nie potrafią wyjaśnić. A skoro nie potrafią, to rusza machina poznawcza, która szuka legendarnych śladów migracji ludów. Za 200 lat ta szkoła historyczna uzna obecne polskie ziemie za niemieckie, bo w niejednym garażu będzie się gdzieś w rupieciach walać logo Opla albo VW po likwidacji polskiego przemysłu motoryzacyjnego w latach 90.
Ta teoria była niczym innym jak bismarckowskimi, wiejskimi tęsknotami do nieswojej ziemi zza miedzy. Był to kompleks kolonizatora, który musiał wmówić światu i samemu sobie, że rdzenni mieszkańcy tych ziem są tu „obcy”, aby usprawiedliwić ich zniemczanie, wywłaszczenia i fizyczną eliminację.
Ten pruski mit został ostatecznie zmieciony z powierzchni ziemi nie przez publicystów, ale przez genetyków i łopatę archeologa w miejscu, o którym oficjalna niemiecka historiografia do dziś woli milczeć lub mówić szeptem.
Mowa o dolinie rzeki Tollense (w słowiańskiej toponimii zwanej Dołężą lub Dolenicą) w Meklemburgii, zaledwie 120 kilometrów na zachód od współczesnego Szczecina. Około 1250 roku przed naszą erą – czyli ponad 3200 lat temu – rozegrała się tam gigantyczna, regularna i przerażająca rzeź. Starły się tam tysiące zawodowych, świetnie uzbrojonych wojowników z epoki brązu. Skala starcia była tak ogromna, że badacze nazwali to miejsce „Stalingradem epoki brązu”.
Gdy naukowcy zbadali DNA zachowane w rzecznym mule i kościach poległych, przeżyli cywilizacyjny szok:
• Po pierwsze: W dolinie Tollense nie znaleziono genetycznych śladów populacji, którą można by uznać za przodków współczesnych Niemców.
• Po drugie i kluczowe: Sekwencjonowanie kodu genetycznego niemal połowy wojowników wykazało uderzające, bezpośrednie podobieństwo do współczesnych mieszkańców Europy Środkowej, a w szczególności – współczesnych Wielkopolan.
Ci wojownicy, którzy walczyli tam o strategiczne mosty i szlaki handlowe tysiąc lat przed tym, zanim ktokolwiek na świecie usłyszał słowo „Germanin”, „Niemiec”, „Teuton”, byli genetycznie naszymi polskimi przodkami. Byli autochtonami. To my byliśmy tu pierwsi! Od zawsze. Choć nieco wymieszani ;). Tak, trzeba to oddać, by zabezpieczyć się przed obsesyjnymi zwolennikami Wielkiej Lechii (obalamy mity, nie tworzymy nowych, fenomen ludów lechickich – tak, ale coś takiego jak państwo, imperium Wielkiej Lechii - nie). Wskazuje na to ogromny, interdyscyplinarny projekt badawczy, który badał m.in. DNA pierwszych Piastów oraz populacji żyjących na ziemiach polskich w I tysiącleciu n.e.. Badania wykazały ciągłość genetyczną na naszych ziemiach między rzymskim Iron Age (np. kultura wielbarska) a okresem wczesnego średniowiecza - państwem Piastów. Oznacza to, że gdy powstawało państwo polskie, nie doszło do wymiany ludności – przodkowie Piastów i ich poddanych żyli tu już setki lat wcześniej ramię w ramię z ludami współcześnie utożsamianymi z Germanami (Goci). Rzeczywistość starożytnej Europy Środkowej była jednym wielkim, dynamicznym tyglem biologicznym i kulturowym, który zupełnie nie przejmował się sztywnymi granicami z map Ptolemeusza czy Tacyta. Współczesna genetyka ostatecznie obaliła XIX-wieczne teorie, które próbowały dzielić Europę na „czyste” biologicznie rasy czy odizolowane od siebie narody. Ale uwaga, co innego państwowotwórczość! Ta już przed 1000 lat należała do Rzymu, Franków, Morawów, Czechów i Polaków. O Pozycji Polski z tamtych czasów najlepiej świadczy legenda związana z córką Mieszka i Dobrawy, Świętosławą, siostrą Bolesława Chrobrego, która w historiografii i literaturze zyskała przydomek „Matki Królów”. Świętosława stała się matką m.in.:
• Kanuta Wielkiego – króla Anglii, Danii i Norwegii,
• Haralda II – króla Danii,
• Olafa Skötkonunga – króla Szwecji (z pierwszego małżeństwa z Erykiem Zwycięskim).
Sama nosiła tytuły królowej Szwecji, Danii, Norwegii i Anglii. Co ciekawe, wiedzę o niej czerpiemy z niemieckich kronik Thietmara oraz nordyckich sag, w których bywa przedstawiana jako dumna, bezwzględna i harda. Jakoś Gal i Długosz specjalnie się Świętosławą nie przejmują. Wydana na świat, zrobiła swoje, podczas gdy tutaj było centrum tego co ważne. Tutaj, czyli w Polsce.
Z małej Jutlandii na lechickie Połabie
Skąd więc na ścisłym kontynencie wzięli się Niemcy? Spójrzmy na geograficzną i historyczną skalę tego procederu. Przodkowie plemion teutońskich zeszli na kontynent z Jutlandii. Z małej, zimnej, piaszczystej i nieurodzajnej Jutlandii oraz z południowych skrajów Skandynawii. Ta ograniczona przestrzeń życiowa zrodziła kulturowy gen agresji i zachłannego wikingowania. Ponieważ ich własna ziemia nie była w stanie ich wyżywić, ruszyli na południe i wschód, paląc, niszcząc i kolonizując wszystko na swojej drodze.
Całe współczesne wschodnie Niemcy, od linii Odry i Nysy Łużyckiej aż po Łabę, to były ziemie tętniącego życiem, rolniczego i rzemieślniczego Lechickiego Połabia. To były terytoria potężnych związków plemiennych Obodrzyców, Wieletów i Serbołużyczan, Drzewian. Dzisiejsze dumne metropolie niemieckie stoją na słowiańskich kościach i bagnach, a ich nazwy do dziś krzyczą o swoim prawdziwym pochodzeniu, którego nie dało się zadeptać wiekami prusyfikacji:
• Berlin to nic innego jak połabski birl- / berl-, oznaczający osadę na bagnach i moczarach. No i klasyczna polska końcówka jak w przypadku takich miast jak Kotlin, Lublin, Koszalin, Radlin, Dęblin…
• Lipsk (Leipzig) to po prostu słowiański Lipsk – miejsce, gdzie rosły święte dla mieszkańców lipy!
• Drezno (Dresden) wywodzi się bezpośrednio ze starołużyckiego Drezgany, czyli leśnego osiedla ludzi mieszkających na bagnistych terenach.
• Rostock to połabski Roztok, oznaczający miejsce, gdzie rozlewają się rzeki.
• Cotbus, czyli Chociebuż od starosłowiańskiego założyciela Chociebąda.
• Radegast, czyli Radogoszcz, miejsce rade gościom, czyli cieszące się z gości, była najważniejszym ośrodkiem kultu religijnego i politycznego dla potężnego Związku Wieleckiego, z którym Mieszko miał na pieńku o Wolin i kontrolę handlu nad wybrzeżem bałtyckim. Stała tam legendarna, bogato zdobiona, drewniana kącina (świątynia) dedykowana słonecznemu bogu Swarożycowi, którego z czasem kronikarze zaczęli nazywać po prostu Radogostem. Gród ten był symbolem zaciętego oporu przeciwko chrystianizacji i podbojowi ze strony Cesarstwa Rzymskiego (za pomocą ludów niemieckich). Ostatecznie w latach 1067–1068 saski biskup (!) Burchard najechał to miejsce, złupił świątynię, a sam gród zrównał z ziemią. Tutaj pojawia się dobry pretekst, by wspomnieć o zwykłości mieszkowego chrztu. Wieletom pomagali Czesi. Mieszko chcąc rozbić ten sojusz wymyślił chrzest, by móc wziąć za żonę Dobrawę jako już katolik i rozbić sojusz Czechów i Wieletów na drodze politycznej, co w sumie się udało i doprowadziło do uwolnienia się wczesnej Polski ze śmiertelnych kleszczy między Związkiem Wieleckim i Czechami.
• Bawarska rzeka Lech, czyli Lik przez Lęda, czyli woda przez pola. Brzmi znajomo? Oczywiście. Węgrzy do dzisiaj na Polaków mówią Lengyel (lendziel).
Niemiecki Drang nach Osten (parcie na wschód) nie było „niesieniem cywilizacji w dziką próżnię”. Było krwawym, bezwzględnym procesem wywłaszczania i pożerania kultur bardziej osiadłych, wyrosłych z tej samej ziemi co wojownicy z Tollense. Niestety, tutaj musimy być do bólu uczciwi. Kilkanaście niemieckich wypraw krzyżowych na tereny Połabia, Pomorza i Prus pod pretekstem chrystianizacji, to były tak naprawdę wyprawy bandycko-łupieżcze. Mordy, gwałty, palenie wsi i handel dziewczętami i młodymi kobietami. I to wszystko pod milczącym patronatem Watykanu.
Polska jako uniwersalny system operacyjny vs niemiecki etnonazizm
W tym miejscu musimy porzucić romantyczny, XIX-wieczny mit „krwi, rasy i słowiańskich genów”. To ślepy zaułek, w który często wpadamy. To, że mówimy językiem polskim, nie jest kwestią genetycznego determinizmu. To kwestia wyboru. Język polski i jego pochodne stały się czynnikami państwowotwórczymi, ponieważ były w tamtym świecie bezkonkurencyjną, zaawansowaną technologią komunikacyjną.
Był to język najbardziej źródłowy, który fonetycznie i organicznie idealnie oddawał relacje w świecie ówczesnej przyrody, której przecież człowiek był elementem. Co ważniejsze, posiadał niezwykle wyrobione, elastyczne formy odmian. Bogactwo fleksyjne, końcówki, przedrostki pozwalało prostymi, organicznymi strukturami dopasowywać słowa do natychmiastowej potrzeby wyrażania najbardziej skomplikowanych emocji, intencji i niuansów kontekstowych.
Polskość od samego początku i jeszcze 400 lat temu działała jak współczesny angielski. Co genetycznie ma wspólnego australijski Aborygen z rodowitym Anglikiem z Londynu? Nic. A jednak obaj mówią po angielsku, bo ten język stał się uniwersalnym systemem operacyjnym dla globalnej gospodarki, nauki i administracji.
Dokładnie tak samo działała I Rzeczpospolita. Stworzyliśmy tak atrakcyjne uniwersum kulturowe, polityczne i językowe, oparte na wolności szlacheckiej, że ludzie z najróżniejszych tygli etnicznych instalowali ten system dobrowolnie, co w efekcie doprowadziło do powstania Rzeczypospolitej Obojga Narodów, w rzeczywistości wielu narodów.
I tu dochodzimy do współczesnego, gigantycznego absurdu. Dzisiejsze zachodnie i postpruskie (‘ziomkowskie”) elity z niesłychaną bezczelnością próbują wmawiać Polakom zjawisko „etnonazizmu”. Z punktu widzenia obiektywnej historii to czysty, głośny śmiech w twarz. Etnonazizm to transhistoryczna struktura przemocy i plemiennej wyłączności, która stanowi absolutny fundament tożsamości zachodniej i niemieckiej (rozumianej od Austrii po Szwedów), będąc jednocześnie całkowitym zaprzeczeniem polskiego kodu kulturowego.
Podczas gdy nordycki świat od wieków budował swoją potęgę na czystości plemiennej, hierarchii etnicznej, chrystianizacji mieczem, antysemickiej mistyce Marcina Lutra i wreszcie XIX-wiecznym volkizmie opartym na „krwi i ziemi” (Blut und Boden) – Polska budowała imperium inkluzywne. My nie pytaliśmy o paszport genetyczny, oferując w zamian przestrzeń wolności i rozwoju, która magnetyzowała talenty:
• Mikołaj Kopernik: Pochodził z rodziny wywodzącej się ze śląskiej wsi Koperniki, żyjącej w wielokulturowym tyglu. Niemcy do dziś toczą o niego pianę, bo jego matka miała niemieckie korzenie, a on sam pisał po łacinie i niemiecku. Ale Kopernik zainstalował polski system operacyjny – z pełną, państwową lojalnością wybrał wierność królowi Polski i z bronią w ręku organizował obronę Olsztyna przed Krzyżakami, czyli przed zbrojną emanacją niemieckiego wikingowania.
• Fryderyk Chopin: Syn rodowitego Francuza, Mikołaja Chopina, który przybył nad Wisłę, wsiąkł w polską kulturę i stał się polskim patriotą. Fryderyk, będąc genetycznym miksem, stworzył muzyczny kod, który zdefiniował polskiego ducha romantycznego na salonach całej Europy.
• Josif Brodski: Rosyjski Żyd z „Leningradu”, człowiek bez kropli słowiańskiej krwi. Dla niego język polski nie był narodowym sentymentem. Był zaawansowanym kodem, jedynym dostępnym oknem na wolność i zachodnią cywilizację, które pozwalało uciec z topornego, sowieckiego skansenu myślowego.
Wciskanie Polakom etnonazizmu to szczyt bezczelności potomków tych, którzy zjechali z małej Jutlandii. Kto w tej części świata chciał być wolny, myśleć nieszablonowo i dotykać najwyższych rejestrów kultury – ten instalował polski system operacyjny, stając w całkowitej opozycji do nordyckiego szowinizmu plemiennego. Czy teraz rozumiecie fenomen Polski i jej Rzeczpospolitej Obojga (czyli wielu) Narodów? Współczesna Unia Europejska to pomysł wymuszony traumą IIWŚ i brakiem zasobów, wyeksploatowanych przez Niemcy w czasie jej trwania.
Cywilizacja dobrobytu kontra żarłoczne pasożyty
Aby w pełni zrozumieć bezczelność dzisiejszego pouczania nas przez Zachód (i nie tylko), musimy odrzeć historię gospodarczą Europy z mitów. Istnieje powszechne, fałszywe przekonanie, że kraje nordyckie, Austria czy Niemcy od zawsze były oazami bogactwa i przedsiębiorczości. To kłamstwo. Prawda jest taka, że państwa te przez stulecia były skrajnie biednymi, surowymi i naciąganymi prowincjami, które wyrosły i spasły się wyłącznie na okradaniu oraz bezwzględnym eksploatowaniu Polski.
Rzeczpospolita była potężnym, samowystarczalnym spichlerzem Europy, generującym gigantyczny dobrobyt, podczas gdy wokół krążyli głodujący najeźdźcy. Dzisiejsze bogate narody skandynawskie i niemieckie u swych podstaw mają gen strukturalnej nędzy, którą leczyły czystym rozbojem:
• Szwedzi i wikingowie: Skandynawskie „wikingowanie” nie brało się z odwagi, ale z totalnej, wszechobecnej biedy. Dawna Szwecja była kamienistym, mroźnym pustkowiem, w którym głód był codziennością. Szwedzi tę potworną biedę dawnych wieków wspominają w swoich tradycjach i literaturze do dzisiaj. Kiedy więc najechali Polskę podczas Potopu, nie realizowali wielkiej strategii geopolitycznej – oni rzucili się na nasz kraj jak wygłodniałe szarańcze, rabując co do jednego zamki, kościoły, zrywając podłogi i kradnąc nawet miedziane rynny, by podnieść z ruin swój własny, nędzny kraj.
• Duńczycy i morski haracz: Dania, kolejny potomek jutlandzkich plemion, przez wieki żyła z bezczelnego rozboju w białych rękawiczkach. Korzystając ze swojego strategicznego położenia w cieśninach Sundu, narzuciła drańskie cło (tzw. myto sundzkie) na polskie statki płynące z Gdańska. Duński skarbiec pęczniał od złota wysysanego z owoców polskiej ziemi – z naszego zboża i drewna. Dania budowała swój dobrobyt jako zwykły, piracki poborca podatkowy, żerujący na polskim handlu morskim.
• Austriacy i Prusacy: Austria – to drugie niemieckie skrzydło – w swojej historii również mocno zapisało pamięć o strukturalnym ubóstwie. Ich imperialna duma była maską dla zacofania gospodarczego, które próbowali łatać zaborami polskich prowincji, takich jak Galicja czy Śląsk. O Prusach nie trzeba nawet wspominać – ten militarny nowotwór żył wyłącznie z grabieży sąsiadów, wysysając kapitał z Wielkopolski i Pomorza.
• Niemcy i wielki głód przedwojenny: Nawet zjednoczone Niemcy, ta rzekoma potęga przemysłowa, wcale nie były odporne na swoją wewnętrzną niewydolność. W czasie Wielkiego Kryzysu przed II wojną światową Niemcy zmagali się z tak potwornym bezrobociem, nędzą i realnym głodem, że doprowadziło to ich społeczeństwo do zbiorowego szaleństwa i oddania władzy Hitlerowi. Zamiast pójść drogą skromności i reform, ich tradycyjny gen zachłanności podpowiedział im najprostsze dla nich rozwiązanie: ponowny, bandycki najazd na Polskę w 1939 roku w poszukiwaniu Lebensraumu i darmowej siły roboczej, z zachłannymi niemieckimi żonami w tle.
Zatrzymajmy się na chwilę. Bo tu wchodzi zapomniana, a przecież zwyczajnie ordynarna w swej złodziejskiej skali historia. Ta historia to jeden z najbardziej bezczelnych i niszczycielskich aktów terroryzmu ekonomicznego w dziejach Europy. Doskonale obnaża ona głód i absolutny brak skrupułów Prus, które zamiast uczciwej pracy postanowiły ssać soki z dostatniej i odbudowującej się Rzeczypospolitej za pomocą gigantycznej machiny fałszerskiej.
Oto niejaki Veitel Heine Ephraim, zamożny bankier i przewodniczący wspólnoty żydowskiej w Berlinie, na zlecenie króla Prus, Fryderyka II (zwanego „Wielkim”, a w rzeczywistości Wielkim Fałszerzem), stworzył gigantyczne konsorcjum mennicze, którego celem było wydojenie z Polski wartościowego pieniądza i zalanie Rzeczpospolitą zwykłymi miedziakami.
Pruskie efraimki – czyli jak „stary Fryc” i jego berliński bankier zrujnowali polską walutę
Podczas wojny siedmioletniej (1756–1763) Prusy znalazły się na skraju bankructwa. Aby sfinansować swoją agresywną armię, Fryderyk II wpadł na genialny w swojej podłości plan: postanowił okraść Polskę, która w konflikcie była całkowicie neutralna. Pechowo dla nas, na polskim tronie zasiadał wtedy August III Sas. Prusacy, po zajęciu Lipska i Drezna, ukradli oryginalne, polsko-saskie stemple mennicze.
Pruski król wydzierżawił Ephraimowi mennice w Królewcu, Szczecinie, Wrocławiu i w Lipsku. Zadaniem Ephraima było masowe tłuczenie fałszywych polskich monet przy użyciu skradzionych sztanców – stempli. Wyglądały identycznie jak oryginały, ale miały jedną, kluczową wadę: były niemal pozbawione wartościowego kruszcu.
Proceder ten miał charakter totalnego drenażu:
• Złote dukaty (augustdory): Ephraim bił je ze złota zaledwie 7-karatowego, podczas gdy oryginalne polskie monety miały aż 23,5 karata.
• Talary i orty: Srebrne monety robiono z miedzi, którą jedynie powierzchniowo pokrywano (bielono) cienką warstwą srebra. W rzeczywistości zawierały cztery razy mniej srebra, niż nakazywało prawo (!).
Ludowa mądrość w Polsce natychmiast ochrzciła te oszukańcze monety mianem „efraimków” (od nazwiska berlińskiego bankiera). Po kraju krążył nawet rymowany wierszyk:
„Z zewnątrz ładna, w środku miedź, to pan Efraim chce cię mieć”.
Mechanizm rabunku
Agenci Fryderyka II i Ephraima zalewali polski rynek tymi bezwartościowymi świecidełkami, a w zamian skupywali i potajemnie wywozili z Polski pełnowartościowe, stare monety. Te dobre monety trafiały do Prus, gdzie przetapiano je, by wyprodukować jeszcze więcej fałszywek, no i żeby mieć na armię i jej wyposażenie. Za fałszywe monety Prusacy kupowali nawet polskie konie.
Doszło do tego, że pod koniec wojny aż 9 na 10 monet w Rzeczypospolitej było fałszywych. Ta operacja przyniosła Prusom gigantyczny czysty zysk: wydatki na wojnę wyniosły ok. 20 milionów talarów, podczas gdy z samego fałszowania polskiej waluty Fryderyk i Ephraim wyciągnęli aż 35 milionów talarów zysku.
Dla Polski był to cios śmiertelny. Wywołano gigantyczną inflację, ceny poszybowały w górę, a gospodarka została kompletnie sparaliżowana. Prusy bezczelnie zbudowały podwaliny pod swoją późniejszą potęgę na bezkarnym i bezwzględnym obrabowaniu neutralnego sąsiada.
Prusy w śmiertelnej pułapce
Rzeczpospolita po wojnie siedmioletniej i bolesnym uderzeniu "efraimków" zaczęła powoli, ale sukcesywnie się podnosić, reformować i odtwarzać swój potencjał obronny. Prusy znalazły się w śmiertelnym zakleszczeniu. Zdały sobie sprawę, że jeśli polski moloch odzyska pełną sprawność, ich bandyckie fałszerstwo mennicze zostanie ukarane całkowitym wchłonięciem i likwidacją państwa pruskiego, które wciąż było geograficznie rozbite.
To właśnie z tego panicznego strachu Fryderyk II zaczął gorączkowo montować koalicję rozbiorową. To Prusy były inicjatorem i głównym akuszerem rozbiorów, a nie Rosja! Caryca Katarzyna II początkowo traktowała całą Polskę jako swój wygodny protektorat i wcale nie chciała się nią dzielić. To „stary Fryc” musiał dosłownie wciągnąć Petersburg i Wiedeń w ten plan, kusząc ich ogromnymi terytoriami, aby rozmyć odpowiedzialność i podzielić się krwawym poczuciem winy z innymi mocarstwami.
Fryderyk II próbował kpić z tej moralnej komedii, którą musiał odegrać przed światem. Gdy cesarzowa Austrii, Maria Teresa, miała opory moralne przed kolejnym rozbiorem, pruski król pisał z cynicznym rozbawieniem w swoich listach:
„Płacze, ale bierze” (Sie weint, aber sie nimmt), dodając: „Ona płacze, a im więcej płacze, tym więcej bierze!”.
Z kolei pruska prasa rządowa i sterowani przez Berlin publicyści (wspierani finansowo przez Fryderyka, jak choćby Wolter w Paryżu) dostali jasny rozkaz z góry, który król Prus wyłożył w tajnej instrukcji do swojego rezydenta w Warszawie:
„Moim życzeniem jest, by jeśli Polacy będą przeciw nam krzyczeć, Pan winien krzyczeć jeszcze głośniej przeciw nim”. Tak się dzieje do teraz.
Zaczęto masowo produkować paszkwile, w których wmawiano Europie, że Polacy to „Irokezi”, a ich państwo to „anarchia”, którą trzeba rozebrać dla dobra pokoju (?!). Sam Fryderyk w listach do d’Alemberta pisał: „Prusy nie posiadały tytułu do zaboru polskiego Pomorza. Nie chciałbym udowadniać tęgości praw do tej ziemi”, otwarcie przyznając, że to zwykły, zbójecki napad ze strachu przed ostatecznym wchłonięciem przez Rzeczpospolitą po doświadczeniach lennych i hołdach pruskich (w rzeczywistości było ich więcej niż jeden). Po wiekach tego wmawiania my Polacy otwieramy oczy ze zdziwienia, że ktoś kto przyjechał do nas z turystycznej próżności, wstawia na Youtube filmik typu „jestem w szoku, to Polska, ten NORMALNY kraj?”.
Rzeźnia Europy i amerykański zapomniany wyrok
Ten polski model – inkluzywny, asymilujący poprzez wolność i kulturę – od XVII wieku stał się głównym odbiorcą uderzenia nordyckiego genu grabieży. Przyjmowaliśmy na klatę kolejne fale tego samego, zachłannego wikingowania.
Najpierw Szwedzi w XVII wieku wykończyli nas i wyssali materialnie podczas Potopu. Szwecja, kraj o mikrym potencjale ludnościowym, przeprowadziła totalny wandalizm gospodarczy, wywożąc z Polski wszystko – od złota po marmury zdzierane ze ścian zamków. Potem wyrosły Prusy – zmilitaryzowany nowotwór na mapie Europy, który ukradł Wielkopolskę i Śląsk. Kulminacją były nazistowskie Niemcy i horror II wojny światowej – drugi Potop, który przyniósł nam biologiczną zagładę elit, Holocaust i straty materialne szacowane na ponad 6,2 biliona złotych.
Francuzi mieli swoje Verdun – potworną, pozycyjną maszynkę do mięsa I wojny światowej, która przetrąciła im kręgosłup demograficzny (stracili co czwartego mężczyznę w wieku 18-27 lat) i wpędziła w narodowy szok pourazowy, skutkujący katastrofą roku 1940. Te trauma, jakimś dziwnym trafem też była spowodowana przez kantowskich, heglowskich, luterańskich Niemców. My przeżyliśmy coś znacznie gorszego – permanentną próbę całkowitego wymazania z mapy przez sąsiadów, których autorytarne systemy panicznie bały się polskiego systemu wolnościowego. To dlatego imperia absolutne stworzyły jeszcze wcześniej Święte Przymierze – międzynarodowego, policyjnego antywirusa, którego jedynym celem było pilnowanie, by polski kod wolnościowy nigdy więcej się nie odpalił.
Jednak pod koniec II wojny światowej na Zachodzie, a szczególnie w USA, doskonale rozumiano, kto w Europie jest prawdziwym źródłem etnonazizmu i wiecznym burzycielem pokoju. Mało kto pamięta, że w Waszyngtonie toczyły się wtedy śmiertelnie poważne debaty nad ostatecznym rozwiązaniem kwestii niemieckiej. To wtedy w 1941 roku Theodore Newman Kaufman (amerykański biznesmen, którego rodzice byli niemieckimi imigrantami) wydał głośną broszurę „Germany Must Perish!” („Niemcy muszą zginąć!”), a później sam Sekretarz Skarbu USA Henry Morgenthau (również z rodziny o niemiecko-żydowskich korzeniach) przedstawił oficjalny plan deindustrializacji Niemiec.
Te koncepcje zakładały całkowity demontaż i likwidację Niemiec jako jednolitego państwa, zaoranie ich fabryk i zamienienie kraju w strefę rolniczo-pasterską. Co najważniejsze: te amerykańskie plany i publikowane w magazynach Time czy Life eksperymentalne mapy zakładały oddanie Polsce największej ilości terytorium nazistowskich Niemiec, przesuwając nasze granice daleko na zachód. Na Zachodzie podświadomie rozumiano, że jedynym sposobem na trwały pokój w Europie jest maksymalne terytorialne wzmocnienie Polski kosztem agresywnych Niemiec. Podświadomie uznano, że to nasz wolnościowy model kulturowy i państwowy jest tą właśnie siłą zdolną trwale zastąpić to teutońskie wikingowanie.
Epilog: Koło historii się domyka
Niemcy cudem przetrwały tamten okres. Wybuch Zimnej Wojny sprawił, że Amerykanie potrzebowali RFN jako tarczy przeciwko ZSRR, więc plan Morgenthaua odłożono na półkę. Niemcy dostały szansę na reset.
Jednak zamiast pójść drogą skromności, wyciągnąć wnioski z historycznych klęsk, uderzyć się w piersi za wieki etnicznych czystek i po prostu żyć w pokoju, współczesny Berlin znów aktywuje swój stary, polityczny gen. Zmieniły się tylko narzędzia. Dawny miecz krzyżacki i czołgi Wehrmachtu zastąpiono brukselskimi dyrektywami, wymuszoną i wadliwą transformacją energetyczną oraz próbą centralizacji Unii Europejskiej pod dyktando Berlina. Niemcy znów chcą nas na siłę uszczęśliwiać według swojego widzimisię.
Ale ten czas bezpowrotnie minął. Dzisiejsze Niemcy to gospodarczy, energetyczny i demograficzny skansen, który twardo ląduje na ziemi po odcięciu od tanich surowców z Rosji. Ich rzekoma potęga militarna nie istnieje.
Z kolei Polska, bogatsza o pamięć o Tollense, Potopie, Holokauście i Verdun, oby skończyła z geopolityczną naiwnością. Budując armię, wciąż jesteśmy w tym działaniu bardzo naiwni, jednak wyposażamy naszą kulturową tarczę w twarde, militarne kły strategicznego odwetu kompensacyjnego (nie warto się nad tym teraz rozwodzić; nie w naszym stylu jest straszenie). Budujemy zręby obrony cywilnej. Tutaj już powoli zaczyna działać doktryna prezydencka o dostępie do broni i szkoleniu cywilnym na strzelnicach. To odbuduje nasz instynkt obronny, który dawał nam przewagę w postaci pospolitego ruszenia. Tak, choć ten termin dla wielu brzmi zaściankowo, to właśnie powszechny dostęp do broni i zadziorność ratowały nas przez stulecia.
Historia zatoczyła pełne koło. Kolejna próba nordyckiego uszczęśliwiania Europy na siłę skończy się niechybnie dokładnie tak samo jak 3200 lat temu nad rzeką Tollense, rozbiciem o polską skałę. W obecnej konfiguracji geopolitycznej ta skała będzie podparta przez wielu sąsiadów i tych bliskich i tych dalszych, bo pamięć IIWŚ wciąż jest żywa i kształtuje traumę kolejnych pokoleń w Europie Środkowej i Wschodniej.