The Killing Myths

Far Right & GDP – dwa mity dla idiotów

Wyobraź sobie scenę, przy której skecze Monty Pythona to nudne dokumenty rządu federalnego. Oto w świetle jupiterów staje współczesny premier-streamer. Z nienagannie skrojonym uśmiechem i dynamiką rasowego influencera odpala prezentację. Na slajdzie błyszczy wielki, dumny wykres: PKB rośnie! Sukces! Złoty wiek! Przeciętny widz przed telewizorem ma poczuć dumę i uronić łzę nad potęgą własnego państwa.

W tym samym czasie, daleko poza zasięgiem kamer, rozgrywa się prawdziwy, brutalny teatr. Realny przedsiębiorca, mechanik, rolnik czy rzemieślnik zapieprzają na dwie zmiany. Zużywają lokalne zasoby – tę samą wodę, która zaraz zdrożeje, prąd, drogi i własne kręgosłupy. Fabryka dymi, koła zębate zgrzytają, pot leje się strumieniami. Wskaźnik ilościowy szybuje w gregoriańskie rejestry, generując upragnione cyferki na slajd premiera.

Gdzie jest haczyk? Ano tam, że cała tłusta marża z tej morderczej pracy natychmiast, bezszelestnie ucieka za granicę, transferowana przez centrale korporacji i fundusze, które kontrolują jedyną rzecz mającą znaczenie: cashflow. W kieszeni Polaka zostaje zużyta infrastruktura, ekologiczny dług i rosnące rachunki. A w szklanych wieżowcach w Monachium czy Paryżu ktoś patrzy na te polskie slajdy i po prostu pęka ze śmiechu.

Ten cyrk nie jest dziełem przypadku. To domknięty, samonapędzający się system kontroli, który do przetrwania potrzebuje dwóch sprzężonych ze sobą mitów: mitu PKB oraz mitu „skrajnej prawicy”. To podstawowe tryby w machinie anihilacji każdego, kto ma czelność myśleć trzeźwo.

Tryb 1: Mit PKB, czyli jak szybciej pedałować na zardzewiałym rowerze

Współczesna publicystyka ekonomiczna uczyniła z PKB nową, świecką religię. Problem w tym, że Produkt Krajowy Brutto to wskaźnik skrojony pod umysłową tłuszczę. Mierzy wyłącznie ilość przemielonego towaru, kompletnie ignorując to, do czyjej kieszeni trafia zysk.

Gdyby nie bezrefleksyjna wyprzedaż polskiego przemysłu w latach 90., wskaźnik ten mógłby być dziś wiarygodny. Wyobraźmy sobie suwerennego „polskiego Fiata” (lub jakąkolwiek inną rodzimą markę). Gdyby takie auto sprzedawało się w konkretnych ilościach w kraju i za granicą, jego udział w PKB oznaczałyby faktyczny rozwój. Dlaczego? Bo nikt nie kupi samochodu, który technologicznie stoi w miejscu. Taki projekt wymusiłby ewolucję całego łańcucha: od hut i nowoczesnych tłoczni, przez zakłady elektryczne, aż po projektantów i tapicerów. Rozwijałoby się całe państwo, a marża końcowa zostawałaby w kraju, budując realne bogactwo i wysokie pensje.

Dzisiejsza rzeczywistość? Produkujemy na potęgę części do obcych marek. Generujemy gigantyczne PKB, ale jesteśmy tylko wykonawcami cudzych instrukcji. Nasz prąd, nasza woda, nasza tania siła robocza – cudza marża i myśl technologiczna. To brutalny model rynkowego parobka: musisz inwestować i harować coraz ciężej tylko po to, żeby nie spaść z roweru i utrzymać się w tej zależności konkurencyjnej. To nie jest rozwój. To po prostu efektywniejsza, nowoczesna forma drenażu – statystyczna, a nie biznesowa.

Tryb 2: Pałka „skrajnej prawicy”, czyli kulturowy sabotaż gospodarczy

Co się jednak dzieje, gdy ten zmęczony robotnik albo właściciel warsztatu otrze pot z czoła i powie głośno: „Dajcie spokój, ten król jest nagi! My tu flaki wypruwamy, zużywamy zasoby, a oni śmigają z marżą za granicę?” albo gdy społeczeństwo zaczyna organizować się wokół patriotyzmu zakupowego?

System nie może pozwolić sobie na merytoryczną dyskusję o drenażu kapitału czy suwerenności ekonomicznej. Establishment nie ma do tego twardych argumentów. Wtedy automatycznie uruchamia się drugi tryb: stygmatyzacja kulturowa.

Do akcji wkraczają redaktorzy z tendencyjnych, wielkomiejskich gazet. To mistrzowie zbełtanego języka, nadający z pozycji urojonej kulturowej przewagi. To ta specyficzna, podmiejska elita kredytowo-bogacka, która uważa się za jądro światłości, bo potrafi bezkrytycznie wyrecytować unijne hasełka o inkluzywności i zrównoważonym rozwoju.

Zamiast odpowiedzieć na proste pytanie o zarobki Polaków, redaktor natychmiast wyciąga sprawdzoną pałkę. Każdy sprzeciw wobec kolonialnego układu gospodarczego, każda próba obrony własnego rynku, a nawet niewinny patriotyzm konsumencki zostaje w ich tekstach okrzyknięty „populizmem skrajnej prawicy”, „polskim etnonazizmem” czy „faszyzmem”.

Ta inżynieria lingwistyczna ma potworny cel ekonomiczny. Chodzi o to, by zniszczyć lokalną solidarność i zaufanie – dokładnie ten sam efekt, który budował polskie inwestycje i ratował nasz etos pod koniec zaborów (choćby w zaborze pruskim za czasów ks. Wawrzyniaka). Wtedy Polak ufał polskiemu bankierowi i polskiemu rzemieślnikowi, tworząc nieprzebijalną tarczę dla obcej kolonizacji. Dziś, poprzez wmawianie ludziom, że duma narodowa to faszyzm, rozbija się te organiczne więzi. Wystraszona podmiejska klasa średnia, uciekając przed łatką „zacofanych nacjonalistów”, grzecznie niesie swoje pieniądze do zagranicznych dyskontów i banków.

Finał: Współczesna Piąta Kolumna nie śpi

Czas przestać udawać, że propagatorzy hasła „skrajnej prawicy” to po prostu pożyteczni idioci czy niedouczeni publicyści. To znacznie głębsza struktura. To zorganizowana agenda obcych interesów, która przeżarła kręgi opiniotwórcze, akademickie, medialne i – ostatecznie – rządowe. Ktoś przecież na ten kolonialny drenaż musiał przez lata dawać systemowe przyzwolenie.

Współczesna piąta kolumna w Polsce wcale nie śpi. Ona jedynie zmieniła metody operacyjne. W latach 1945–1989 mogła pozwolić sobie na letarg – jej interesy były zabezpieczane twardą, fizyczną siłą imperium zza wschodniej granicy. Strażnik stał z karabinem, więc sprawa była jasna. Jednak w 1989 roku ta sama struktura musiała się przebudzić i przystosować do nowych realiów. Zamiast czołgów chwyciła za nową, o wiele bardziej wyrafinowaną broń.

Tą bronią stała się stygmatyzacja głupimi, groźnie brzmiącymi hasłami politycznymi z jednej strony oraz skrótami z ekonomii statystycznej z drugiej. Zbudowano idealną iluzję wolności, w której parobek sam pilnuje swojego tempa na bieżni, bojąc się pomyśleć o suwerenności, by nie zostać wykluczonym ze „światłego” społeczeństwa.

I tak oto kręci się ta beka z Monty Pythona. My zapieprzamy, oni śmieją się nad slajdami, a piąta kolumna pilnuje, żeby nikt na tej zardzewiałej bieżni nie zwolnił kroku.

P.S. Gdzie są ci wszyscy mędrcy?

Najpiękniejszy w tym wszystkim jest fakt, że ta współczesna piąta kolumna wygrywa w kraju, który co roku pakuje gigantyczne publiczne pieniądze w edukację wyższą. Zwłaszcza na państwowych uczelniach ekonomicznych, które na kierunkach z zakresu nowoczesnego zarządzania powinny od rana do nocy uczyć studentów elementarnych rzeczy: jak w białych rękawiczkach pozbywać się nadmiaru kosztów, jak bezwzględnie kontrolować marżę, jak trzymać za twarz cashflow i jak nie oddać ani piędzi własnego rynku.

Efekt? Mamy w Polsce armię ludzi z dyplomami MBA, rady nadzorcze pękające w szwach i... absolutnie nic z tego nie wynika. Cały ten potężny i drogi system akademicko-korporacyjny został zaprzęgnięty do jednej roli: tworzenia odśrodkowego, wrogiego lobby, wrogiego wobec wewnętrznych potrzeb gospodarczych.

Jeśli bylibyśmy wspaniałomyślni i założyli, że ta cała armia wykształconych menedżerów jest z grubsza zmotywowana pozytywnie – czyli że nie robią tego z premedytacją – to ich poziom świadomości można nazwać tylko jednym, krótkim terminem: SMUG STUPIDITY.

Ten stan rzeczy nieuchronnie zbliża nas do krawędzi. Czas więc przyjrzeć się kolejnej świętej krowie i zdemolować następny fundament tego cyrku – wielki mit polskiego systemu kształcenia.

So, stay tuned for the coming KM ;)